Buluttan bir damlacık indi denize. Enginliği görünce utandı.
Kendi kendine, “denizin karşısında ben de kimim ki…
Onun varlığına göre ben yok sayılırım” dedi. Kendisini küçük gördüğü için sedef gönlünü açtı ona, bağrına bastı ve korudu. Kader onu o denli yüceltti. Naz ile besledi damlacığı sedef ki, sultanların tacına…
kondurdu sonra inci olarak…
Damla kendisini alçak gördüğünden yüceldi, yokluk kapısına kapılandığı
Ya tahammül, ya zafer gerek…
Madem ki bu dünyadayız, imtihana da alışacağız.
Zorluk, zahmet çok olur.
Ama Rabbimizin rahmeti de bol olur.
Dikenler çok olsa da bir gülün güzelliği, her zahmeti, her çileyi unutturur.
Attığın her adım, söylediğin her söz, verdiğin her sadaka, Allah için olsun yeter.
Gerçek iyilik, gerçek zenginlik de bu değil mi?
Tüm Mesajları
Makaleleri Göster
Blog Başlıklarına Bak